24/2/2006 - Hosgörü...

ARKADAŞ

      Vietnam Savaşı sonrası... Evine dönmekte olan bir asker San Francisco'dan ailesini aradı: "Anne, baba eve dönüyorum, ama sizden bir şey rica ediyorum. Yanımda bir arkadaşımı da getirmek istiyorum." "Memnuniyetle, O'nunla tanışmak isteriz", diye cevapladılar. Oğulları "Bilmeniz gereken bir şey daha var." diye devam etti. "Arkadaşım savaşta ağır yaralandı, bir mayına bastı ve bir koluyla ayağını kaybetti. Gidecek hiçbir yeri yok ve O'nun gelip bizimle kalmasını istiyorum." "Bunu duyduğuma üzüldüm oğlum. Belki O'nun başka bir yer bulmasına yardımcı olabiliriz." "Hayır. Anne, baba O'nun bizimle kalmasını istiyorum." "Oğlum." dedi babası. "Bizden ne istediğini bilmiyorsun. O'nun gibi özürlü biri bize korkunç yük olur. Bizim kendi hayatımız var ve bunun gibi bir şeyin hayatımıza engel olmasına izin veremeyiz. Bence bu arkadaşını unutup eve dönmelisin. O kendi başının çaresine bakacaktır." Oğlu o anda telefonu kapattı.       

         Ailesi O'ndan bir süre haber alamadı. Ama birkaç gün sonra, San Francisco polisinden bir telefon geldi. Oğullarının yüksek bir binadan düşüp öldüğünü öğrendiler. Polis bunun intihar olduguna inaniyordu. Üzüntü dolu anne baba hemen San Francisco`ya uctular ve ogullarinin cesedini tesbit etmek icin sehir morguna götürüldüler. Anne baba ogullarini hemen tanidilar, yalniz bilmedikleri bir seyi ögrenince dehsete düstüler: Ogullarinin sadece bir kolu ve bacagi vardi...

2007-03-09 12:31:11 - www.yurttasulhcihandasulh.com

2006-11-02 21:38:22 - supermiş

2006-05-21 14:02:52 - selam

2006-05-12 18:40:59 - çok güzel

2006-03-01 15:46:47 - **